Цудам засталіся жывымі
Напярэдадні вайны я вучылася ў Мінску. Улетку 1941 г. цяжка захварэў старэйшы брат Іван, яго адвезлі ў адну з мінскіх бальніц. Я некалькі разоў наведвала яго. А на світанні 22 чэрвеня горад палаў... Невядома, што здарылася з братам, ён так і загінуў без вестак. А я пешшу дабралася дадому. Ішла па занятай ворагам тэрыторыі, цяжкім, крывавым быў той шлях: бамбёжкі, смерць на кожным кроку.
  Не намнога цішэй і лягчэй было і дома. Моладзь акупанты адбіралі для адпраўкі ў Германію. Схапілі і мяне. Спачатку трымалі ў лагеры ў Старых Дарогах. Халодным зімовым днём 1943 г. нас упіхнулі ў таварныя вагоны і павезлі на захад. Але партызаны ўзарвалі чыгунку, немцы высадзілі ўсіх нас і адправілі ў лагер смерці Азарычы. Тое, што давялося нам там перажыць, не прысніцца і ў самым жудасным сне... Людзі знаходзіліся на голай, мёрзлай зямлі, іх амаль не кармілі. Давалі крыху поліўкі з бруквы і дохлай каніны тым, каго адпраўлялі капаць акопы. Адольвалі вошы, хваробы, холад і голад... Вельмі многія ні ў чым не вінаватыя людзі знайшлі ў лагеры сваю смерць. А вясной тыя, хто выжыў, дачакаліся вызвалення.

Н. А. Каратчэня
Комментарии
Добавить новый Поиск
Оставить комментарий
Имя:
Email:
 
Тема:
UBB-Код:
[b] [i] [u] [url] [quote] [code] [img] 
 
 
Пожалуйста, введите проверочный код, который Вы видите на картинке.

3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."

 
 Каталог TUT.BY