У Замошшы маім паміраюць мужчыны... (Паўлаў Уладзімір Андрэевіч)
Писатели о крае - Писатели о крае
У Замошшы маім паміраюць мужчыны,
Нібы тыя дубы пасярод пажарніц,
Узмахнуўшы здаровай яшчэ верхавінай,
У камлі надламаўшыся, валяцца ніц.

У Замошшы маім паміраюць мужчыны —
Залатыя дзядзькі, дарагія сваты.
Ім праз дваццаць гадоў,
Дзень блакадны нішчымны
I заходзіць у тыл і адольвае тыл.

На іх век дасталася нялёгкая ноша,
Між сабой яны чэсна дзялілі бяду,
Ды ўсё меней мужчын застаецца ў Замошшы,
Што прайшлі на франтах праз агонь і ваду.

Быццам ім забаліць, так нясуць асцярожна,
Быццам мулкія дошкі ім раны натруць,
Іх нясуць на плячах да апошняй з апошніх
Вышыні, што заўжды пасля смерці бяруць.

Ад разрываў удухай душыла іх горкай,
Іх намацвалі чэргі сваім пісягом.
I сягоння яны на зяленым пагорку,
Прыкрываючы вёску, ляжаць ланцугом.
Комментарии
Добавить новый Поиск
Оставить комментарий
Имя:
Email:
 
Тема:
UBB-Код:
[b] [i] [u] [url] [quote] [code] [img] 
 
 
Пожалуйста, введите проверочный код, который Вы видите на картинке.

3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."

 
 Каталог TUT.BY