Продкі

Аб грамаду купчастую прысад
Абломваюцца ветраныя далі.
То нашы продкі каля нашых хат
Клянамі і бярозамі пасталі.

Абліччам мне згадаецца акно
I постаццю знаёмай куст ядлоўца.
Па дрэве, як карэніцца яно,
Я вам скажу пра кожнага вяскоўца.

Мае замошцы ўсе перада мной, —
Каго я ведаю і каго не вадаў.
Яшчэ перад Айчыннаю вайной
Былі за вёскай курганы ад шведаў.

Ці так даўно з абуткам праз плячо
У Слуцак пешшу босыя хадзілі,
Карчы ірвалі, спальвалі суччо,
На жніве ў бабках немаўлят радзілі.

Працаўнікі спрадвеку. Штукатуры.
Маглі зварыць капусту а хоць з кульбы.
I пагарэльцу скрыню ў каптуры
Ссыпалі жыта, выстаўлялі бульбы.

Імклівы век, нястрымны бег падзей
Маё Замошша ў часе праспрагалі.
Ля хатнішчаў знаемых мне людзей
Вартуюць дрэвы сумныя прагалы.

Няхай прагалам памяць абміне.
Я — мост перакідны, адзіны сродак,
Каб вечна пазнаваліся ўва мне
Нашчадак мой і мой далёкі продак.
1985 г.
Комментарии
Добавить новый Поиск
Оставить комментарий
Имя:
Email:
 
Тема:
UBB-Код:
[b] [i] [u] [url] [quote] [code] [img] 
 
 
Пожалуйста, введите проверочный код, который Вы видите на картинке.

3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."

 
 Каталог TUT.BY